Zondag 15 januari

Toen we de afgelopen nacht in ons bedje lagen kwam er opeen eens putlucht voorbij, niet te filmen. Wij dachten, misschien staat er wel een beest voor de deur die deze heerlijk aroma met zich mee bracht. Wij rennen naar het raam maar er was niets te bekennen. Het licht uitgedaan en nogmaals gekeken. Er was nog steeds niets te zien maar we hoorde wel van alles aan de andere kant van de heg. Er werd daar met foto camera’s geflitst, dus er zou toch iets moeten zijn!? Simone vond het na 10 min wel weer leuk geweest, maar Dana gaf niet op. Ze hoorde geknisper en gesnurk en gekraak. In eerste instantie dacht ze aan een nijlpaard, door het gesnurk. Later bleek dit onze buurman te zijn... Wat zou het dan zijn? Het moest wat bijzonders zijn want er bleven maar flitsen gaan van allerlei fototoestellen. Na 1,5 uur was ze het zat en is ze naar bed gegaan. Een uur later hoorde ze weer geritsel en nu heel dichtbij. Ze sprong uit haar bed maar zag niets, totdat ze en nijpaard en een klein nijlpaardje weg zag lopen. Is het toch niet helemaal voor niets geweest. Maar door deze nachtelijke avonturen ging de wekker wel weer erg vroeg. We werden om 08.00 opgehaald door Adje (Adolf) die ons naar Katanguru zou brengen, zodat we verder naar Kasese en Fort Portal konden reizen. Alleen die had autopech dus zijn broer bracht ons. Onderweg zijn we nog 2 olifanten-families tegengekomen en weer twee leeuwen. Super gaaf!
In Katanguru ging er al vrij snel een matatu naar Kasese, deze matutu hadden we geheel voor ons zelf (wat echt uitzonderlijk is). Samen met de chauffeur die 5 kwartier in een uur praatte (was overigens niets van te verstaan), waren we snel in Kasese. Daar op het taxi-park waren we graag geziene gasten. Elke man kwam een praatje met ons maken en Simone heeft 2 huwelijksaanzoeken gehad en Dana had een vriend kunnen hebben. Maar helaas, ze heeft haar vriendinnen beloofd niet met een Oegandees aan te pappen. Op een gegeven moment kwam een man met 3 tanden in ze mond vertellen dat hij een hele goede voetballer met talent was maar dat hij niet door heeft gezet omdat hij er niet genoeg geld mee verdiende. Nu was hij coach van de plaatselijk voetbalvereniging. Maar hij had sponsors nodig bladiebladiebla. Hij zou de volgende keer als hij ons zag onze adressen opschrijven dan konden we hem helpen met sponsoren zoeken. Wij vonden het prima want we kwamen toch niet meer terug. Hij stond opeens weer bij het raampje. Hij wilde onze adres eigenlijk nu wel en misschien konden wij hem wel sponseren. Tuurlijk jongen, wij gaan even een wildvreemde man met een totaal onbekende voetbal vereniging sponseren. Wij hebben hem Dana haar “adres” gegeven. Hij zal tevergeefs brieven sturen...
Gelukkig zaten we voorin in de matatu dus we zaten we riant. Na 2,5 uur rijden kwamen we aan in Fort Portal. Alhier werden we gelijk op een boda-boda getrokken om ons naar het motel te brengen. Een prima motel met kippen en kuikentjes in de tuin. We blijven hier een nachtje om morgen 7 uur (!) in een bus te gaan zitten om naar Hoima te gaan, om vervolgens de volgende dag naar Murchinson Falls te gaan. Wij kijken nu al naar morgen uit... ahum!
s’ Avonds toen we op het eten zaten te wachten, waren een filmpje (The Change-Up) aan het kijken op de laptop. Op een gegeven moment moest de hoofdpersoon in de film in een pornofilm meespelen. Net toen de blote borsten in beeld waren kwam er een man langs. Dus wij spoelde die film een beetje door. Het leek ons een beetje ongepast hier. Dus wij aan die man uitleggen dat het een film is bladiebladiebla. Hij wilde hem ook wel even zien. Toen de film verder ging, gewoon zonder blote borsten, geloofde hij niet dat dit de film was waar hij net langs was gelopen. Die man dacht echt dat we een of ander porno aan het kijken waren.

Maandag 16 januari
Vanochtend om 7 uur (!) is onze reis naar Hoima gestart. De bus naar Hoima gaat om de dag, alleen wist niemand of die nou vandaag of morgen zou gaan. Voor de zekerheid zijn we maar op tijd op pad gegaan want er stond een lange reis op de planning. Bij het busstation aangekomen bleek er helaas geen bus te gaan vandaag, dan maar zo’n klere matatu. Gelukkig konden we voorin zitten en hadden we dus redelijke zitplaatsen. Tijdens de reis kwam er nog een moeder met haar zoontje en zijn huisdier-kippetje bij ons zitten. Hij heeft de hele weg zoet op zijn moeders schoot gezeten met zijn kip onder z’n arm en deze werd helemaal door hem vertroeteld. Hopelijk krijgt dit verhaal geen Flappie einde...
De eerst helft van de reis ging, tot onze verbazing, zeer voorspoedig. Totdat we moesten over stappen. Na een uur wachten voordat hij überhaupt aankwam moest er eerst nog van alles worden geregeld met bonnetjes en betalingen, zeer efficiënt opgezet allemaal... Ondertussen werden wij vermaakt door een Oegandese jongen die vond dat wij maar hier heen moesten verhuizen en dan een ziekenhuis moesten beginnen maar hij had liever een Coffeeshop waar hij wiet kon halen. Toen we vertelde dat het niet ging in verband met onze vriendjes (hebben we niet maar is makkelijker als je zegt van wel) en school etc. Maakte hem allemaal niet uit. Hij vond dat we en een man in Nederland en in Oeganda mochten hebben. Toen we uiteindelijk in de andere taxi waren gestapt waren we gespot door een klein Oegandees jongetje die heel enthousiast was met duimen opsteken, gekke bekken trekken etc. Dus Dana deed enthousiast aan het spelletje mee, hij vond het prachtig. Op een gegeven moment gingen z’n duimen omhoog en ging hij dansen. Na dit hoogstaaltje entertainment begonnen we aan het tweede deel van de reis, welk behoorlijk tegenviel. We hadden wel verwacht dat het een takke-end zou zijn maar het eerste gedeelte ging zo voorspoedig dat we bijna vertrouwen kregen in het openbaar vervoer hier, helaas... laten we het erop houden dat we nu ook eens de echte binnenlanden van Oeganda hebben gezien. De kleie hutjes in de middle of nowhere, de slechte wegen met overal gaten en kuilen. Daarnaast was het een zandweg en werd je dus bij elke tegenligger gezandstraalt. Als je denkt dat het niet slechter kon begon er op een gegeven moment ook nog eens wat te piepen in de auto en werd het een beetje warm onder Dana d’r billen. Auto aan de kant en wij eruit want de motor zat onder onze stoelen. Geen idee wat er aan de hand was maar er moest even water in in een reservoir worden gegooid en we konden weer verder. Hierna is dit nog een paar keer gebeurd maar we zijn godzijdank heel aangekomen. In het hotel zijn we allebei totaal ingestort en hebben we nog even een middagdutje gedaan. Morgen het laatste stuk in de richting van de watervallen.

Dinsdag 17 januari
Vandaag dan eindelijk aangekomen in Murchison Falls! Voordat we aankwamen moesten we nog een klein stukje reizen en we dachten dat we rond een uurtje of 13.00 wel in het zwembad zouden liggen. Je zou bijna denken dat we de afgelopen dagen wel zouden hebben geleerd dat we niet al te veel op het openbaar vervoer hier moeten vertrouwen, laten we deze fout dan ook maar wijten aan onze blond haren. Goed, je voelt ‘m al aankomen. Voordat die klere matatu eindelijk vertrok hebben we dik 2 uur staan wachten. Er stonden buiten allemaal mensen die mee moesten en zo’n ding vertrekt pas als hij helemaal vol zit (en dan bedoel ik echt vol). Als al die stomme apen nou gewoon meteen die bus in stappen zodat hij meteen vol zit en kan vertrekken ging alles op z’n dooie gemakkie. Mensen stappen zes keer in en uit, want tja hun zak met banenen was nog niet ingeladen *zucht*. Het irritatie-niveau bereikte na 3 volle dagen reizen een beetje zijn grens nadat ook nog eens 6 keer de motor is gestart zonder te vertrekken. Toen we dus in Masindi aankwamen waren we er helemaal klaar mee en hebben we er voor gekozen om een prive-driver (hij heet Karoli, maar wij noemen ‘m canneloni) voor 2 dagen in te huren die ons overal in het park naar toe brengt en er ook nog eens voor zal zorgen dat we donderdag op tijd in de juiste bus naar Kampala zitten. Voordat we bij het hotel aankwamen (wat midden in het park ligt) zijn we al tientallen bavianen en andere apen tegen gekomen. Het eerste wat we hebben gedaan was een duik in het zwembad maken en hebben we eindelijk een uurtje in de zon kunnen liggen. Dat werd wel eens tijd na 4 weken, we moeten natuurlijk wel een beetje getint terug komen. Vanavond staat er een lekker biefstuk op het menu en de warme douche is ook al uitgebreid benuttigd. Met deze luxe zou je bijna de reis vergeten ;-).
Het eten was verrukkelijk, totdat het toetje kwam. We kregen een soort van warme banaan (gatverdamme) met daar overheen een warme gele appel-kaneelachtige meuk (gat-ver-dam-me). Mensen die Dana goed kennen waten inmiddels wat dit voor haar betekend. We hebben alle twee met kokhalsneigingen een stukje opgegeten. Maar we kunnen het er nog steeds niet over hebben. Simone haar gezicht had echt op de film moeten staan! Alsof ze mee deed aan fear factor.

Woensdag 18 januari
Nou, we zijn de takke-reis nu officeel vergeten want de watervallen hebben het helemaal goed gemaakt. Vanochtend zijn we, na een heerlijk ontbijt, vetrokken naar de plaats waar de boot vertrekt. Hier hebben we even van het uitzicht genoten, nog wat sourveniers gescoord en er was natuurlijk sprake van een aantal kodak-momentjes. Hierna zijn we naar Red Chilli gegaan om te lunchen, waarna we de boottocht deden om (eindelijk) de watervallen te bekijken. Voor de wildlife hoef je het niet te doen, er was sprake van een overkill aan hippo’s. Daarnaast uiteraard onze vrienden de buffels, olifanten, krokodillen en heel veel vogels. Simone heeft vandaag besloten dat, mocht ze reïncarneren dan graag als een hippo... En toen, het hoogte punt van de reis, waar we het allemaal voor hadden gedaan DE waterval. Maar. Na heel wat foto’s en film, zijn we daar van de boot gestapt om te gaan hiken. We zijn 1.5 km naar boven gelopen om op de top van de waterval te komen. Het was super mooi! Het was erg warm en vermoeiend maar het was het zeker waard. Op de foto’s zijn onze verhitte gezichtjes te zien maar ook de prachtige watervallen. Het zijn er twee, eerst was er alleen de Murchinson fall en door de vele regen is de Freedom Fall er bij gekomen. De laatste fall is zo genoemd omdat hij is onstaan in het jaar dat Oeganda onafhankelijk werd. Pas op de top, als je op het begin van de waterval kijkt, zie je pas wat voor een geweld die waterval heeft. En alle waterspetters waren ook een prettige bijkomstigheid na dat uur in de hitte omhoog lopen. En toen stond daar Canneloni weer om ons op te pikken en ons weer naar onze banda te brengen.

Liefs, Dana en Simone