Donderdag 29 december

Vandaag weer een kort dagje op de maternity ward. De zwangeren kwamen op controle, geen bevallingen en vooral weer veel gewacht. Rond een uur of 12 zijn we weggegaan. Spullen inpakken en opweg naar Kampala. Dit weekend gaan we namelijk naar Bujagali Falls om te raften op de Witte Nijl. Vandaag dus naar de Red Chilli Hideaway, een backpackers hostel. Ze hebben hier de heerlijkste pizza’s en we hebben de rest van de middag dan ook lekker in het zonnetje zitten lezen en kletsen. Maar het hoogtepunt was toch wel de WARME douche! Helaas voor Dana was het warme water al bijna op toen ze eindelijk aan de beurt was, oeps...

Vrijdag 30 december

’s Ochtends werden we opgehaald met de Jinja-shuttle om naar de plek te gaan waar we morgen zullen gaan raften. We overnachten in Explorers Campsite, een prachtige plek met uitzicht over de Nijl. Omdat we morgen zullen gaan raften hadden we een combo deal gekregen dat we dan vanavond een Sunset Cruise konden gaan doen. Open bar, dus tja daar zeggen we geen nee tegen... Samen met nog twee andere Nederlandse meiden, vier Zuid-Afrikanen en nog wat Australianen (nee Siem, dat klopt niet helemaal) begonnen we op de boot zelf met een heel onschuldig drankspelletje. Maar onze nieuwe Zuid-Afrikaanse vrienden (lees: type grote Rugby jongens) hadden het tempo er aardig inzitten en tegen de tijd dat we weer aan land kwamen was bijna iedereen al katje lam. Uiteraard was het toen pas acht uur ’s avonds dus het feest werd volop doorgezet in de bar van de Campsite. De manager zorgde er wel voor dat je niet met lege handen kwam te staan, want dat wilde hij niet hebben in z’n bar.

Toen we eindelijk (lees: rond een uurtje of 12) ons bed hadden gevonden sliepen we al voordat ons hoofd het kussen raakte. Score van deze avond: 1 verloren zaklamp, 1 kapotte zaklamp, een ravage in de tent en vooral heel veel alcohol.

Zaterdag 31 december

Goed, dat feestje was leuk maar niet als je om 7 uur op moet om de hele dag te gaan raften. Na een stevig ontbijt ging het gelukkig alweer wat beter en tegen de tijd dat we de eerste onderdompeling hadden gehad waren we in een klap nuchter. Er waren een stuk of 5 grote raftboten, 2 bootjes voor twee personen en nog wat losse kayakers a.k.a. de puinruimers. Als je boot over de kop sloeg en je niet meer de kans had om ‘m vast te pakken vissen zij je ergens uit het water en brengen ze je weer terug naar je eigen boot. Ook alle verloren peddels verzamelen zij weer en retourneren ze bij de eigenaar. In de boot zitten zo’n 6 tot 7 mensen en de “gids.” We hebben zo’n 7 grote golven gehad verschillend in kracht. Maar voordat we klaar waren voor het echt werk gingen we even oefenen, oftewel lekker koppie onder. Kort samengevat was het echt hilarisch op het water en dan vooral om te zien hoe andere boten onderste boven worden geslagen. Wij zelf zijn slechts 2 keer omgeslagen. De foto’s zeggen meer dan woorden dus die zullen we er binnenkort even opzetten. Na het raften een lekker BBQ en ’s avonds een knallend Oud & Nieuw feest. In ieder geval eentje om nooit te vergeten door de dansjes van de Zuid-Afrikanen, mensen die van tafels af donderen, naakte rond dansende mannen, de slechtste muziek ever, alle alcohol en het prachtig vuurwerk (lees: één rood lichtje). Een goed begin van het nieuwe jaar.

Zondag 1 januari 2012

Ja na zo een mooie avond moesten we toch weer brak de matatu en bus in om terug richting Villa Maria te gaan. We zouden eigenlijk vanaf Kampala samen met de co’s terug reizen, maar zij zijn vrijdag overvallen en moesten dus nog tot morgen in Kampala blijven om nieuwe paspoorten aan te vragen. Wij zijn wel vast terug gegaan en ja moeders, alles is goed en nee, wij zijn niet overvallen en ja, we doen voorzichtig. En ja we zijn gebroken! Morgen fris weer op want er moeten baby’s geboren worden.

Maandag 2 januari

Zowaar een productieve dag gehad op de maternity ward. 2 kinders gevangen en nog een keizersnede aanschouwd. Het eerst geboren kind was door Dana ter wereld geholpen waarbij ze een knip zetten omdat het te lang duurde voor het hoofd werd geboren. Het was voor mevrouw haar eerste kind en ze was nog geen 5 minuten aan het persen. Toen vonden ze het tijd worden voor een knip en werd de baby geboren. Mevrouw is trouwens naast de knip ook nog eens uitgescheurd, dus naar ons idee hadden ze d’r beter alleen maar kunnen laten uitscheuren. En toen was het tijd voor nummer 2, Simone haar beurt. Dit was trouwens echt alleen opvangen want het was een vierde kind en deze vloog de wereld in. Hierna nog een keizersnede bij een mevrouw die ernstige  pre-eclampsie (lees: zwangerschaps-vergiftiging) heeft en die dus zodra ze stabiel was het kind eruit wilde hebben. Wederom een kind met een slechte start waarbij de reanimatie voor geen meter verliep. Maar goed, hij doet ’t gelukkig nog. Het is soms wel lastig om een beetje hulpeloos aan de zijkant ernaar staan te kijken terwijl je eigenlijk de neiging krijgt om het zelf te gaan doen.

’s Middags even boodschappen gaan doen heerlijke samosa gehaald, internet weer opgeladen (film downloaden was niet zo’n heel goed idee...) en de rest van de dag genikst.

Liefs, Dana en Simone