Een reis door Oeganda met Dana & Simone

Welkom bij onze avonturen

Welkom op onze eigen reisweblog! We zitten momenteel al in Oeganda en proberen zo regelmatig mogelijk een update met foto's te plaatsen.

DEC

Hier zijn we dan!

Uganda woensdag 21 december 2011

Eindelijk, we hebben een internet connectie! Nadat we maandag al een dongel hadden gekocht hebben we ‘m nu eindelijk aan de praat gekregen. Wat bleek, Windows moest helemaal opnieuw worden geïnstalleerd. We hadden een handig mannetje in het ziekenhuis gevonden en die heeft het voor ons gefixt. Nu hadden we eigenlijk al een heel blog getypt, alleen die zijn we nu dus kwijtgeraakt, maar we zullen proberen het zo volledig mogelijk overnieuw te schrijven (veel heb je hier op een middag toch niet te doen.)Eindelijk, we hebben een internet connectie! Nadat we maandag al een dongel hadden gekocht hebben we ‘m nu eindelijk aan de praat gekregen. Wat bleek, Windows moest helemaal opnieuw worden geïnstalleerd. We hadden een handig mannetje in het ziekenhuis gevonden en die heeft het voor ons gefixt. Nu hadden we eigenlijk al een heel blog getypt, alleen die zijn we nu dus kwijtgeraakt, maar we zullen proberen het zo volledig mogelijk overnieuw te schrijven (veel heb je hier op een middag toch niet te doen.)

Zaterdag 17 december
Om 9 uur ’s ochtends staan we bepakt en bezakt klaar op het vliegveld om te beginnen aan onze reis. Het zal een lange trip worden maar we hebben er ontzettend veel zin in! Vader, moeder en een vriendin uitgezwaaid en op naar Oeganda!

Zondag 18 december
Afgelopen nacht zijn we aangekomen in Entebbe en hebben we geslapen in het Airport Guest House. Toen we het vliegtuig uitstapte waren we ontzettend blij dat we onze bagage hadden gespot (toch best spannend als je naar Afrika gaat) en onze lift naar het Guest House hadden gevonden. Toen we daar aankwamen hadden we gelijk bezoek van een salamander. Daarna zijn we onmiddelijk ons bed ingedoken wetend dat om 10 uur ’s morgens onze lift naar het Villa Maria Hospital ons zal komen opdagen. Brave Nederlanders dat wij zijn, stonden na een ijskoude douche stipt om tien uur klaar om te vertrekken. Alleen was er nog nergens een spoor te bekennen van onze lift... Toen we besloten hadden om maar eens te bellen waar ze bleven bleek het hele mobiele netwerk plat te liggen. Toen ze ons rond 14 uur eindelijk te pakken kregen bleek dat ze al twee uur lang op het vliegveld op ons stonden te wachten, terwijl wij in het Guest House zaten (waar we hadden afgesproken te worden opgehaald.) Toen een kleine 45 minuten later stonden ze voor de deur van het Guest House. We waren eigenlijk een beetje zenuwachtig want ze klonken niet heel blij aan de telefoon. Maar we werden klappend en juichend begroet! Nadat ze over de verbazing heen waren dat Simone geen man was (is hier blijkbaar een jongens naam...) zijn we vertrokken richting Villa Maria. We zaten met z’n 5en in de auto (lees: Dana, Simone, zuster nogwat en twee backpacks op de achterbank en dan Sister Jane (principal van de school) en de driver), aldus erg comfortabel. Maar goed het was erg fijn dat ze ons zijn komen ophalen. Tijdens de rit stopte ze aantal keer langs de rand van weg om suikerriet en een of andere geroosterde banaan te kopen, de laatste trouwens niet te vreten. Het suikerriet was ook wel apart, want je moest er op kauwen om het vocht er uit te krijgen en daarna moest je het uitspugen en weggooien. Bij de tweede stop is Dana gevraagd om d’r horloge aan d’r nieuwe “ vriendin” te geven en was d’r blonde haar ook erg interessant. Die marktlieden stormde op de auto af zodra ze zagen dat deze stopte en er stonden dus een aantal meiden aan Dana d’r haar te plukken. Na nog een kort kodak-momentje bij de equator (evenaar) kwamen we eindelijk aan in Villa Maria.

Ons “ hutje” ziet er redelijk schoon uit en is erg klein. De keuken is in een kamer ernaast en de wc en douche staan zo’n 30 meter verderop omdat deze wordt gedeeld met de staff van de St. Lawrence Nurses Training School. Nadat Dana op bed was gestort is Simone nog even kennis gaan maken met twee andere Nederlandse studenten die hier zitten. Dit zijn co-assistenten die in totaal 3 maanden zullen verblijven (zij hebben dus ook een veel mooier verblijf.) Zij zitten hier al 3 weken en kunnen ons dus wat tips geven.

Maandag 19 december
Vandaag kregen we van Miss Phoscar een rondleiding over het terrein van het ziekenhuis. Ze hebben hier 5 afdelingen de male, female, children en maternity ward en een ART clinic. Dit laatste is voor HIV patiënten. De maternity ward bestaat uit verschillende kamers. Zo zijn er 3 labour rooms, een antenatal room (hier verblijven vrouwen die in de eerst fase van de bevalling zitten of aandoeningen in de zwangerschap hebben), postnatal room (verblijf na de bevalling), een kamer voor vrouwen die een keizersnede hebben gehad en nog een isolatie-kamer. Alleen staat bij de isolatie-kamer de deur gewoon open en loopt iedereen in en uit, wij hebben hier dus een beetje onze twijfels bij....

Nadat we overal hadden kennis gemaakt zijn we op de maternity ward gebleven, hier was echter helemaal niks te doen en zijn we terug naar ons hutje gegaan. Die middag zijn we samen met de co-assistenten naar Masaka, de op 6 na grootste stad van Oeganda, geweest om wat boodschappen te doen. De terugweg zijn we per boda-boda (lees: motor taxi) gegaan, hier zit je gezellig met z’n drieën op.

De mensen hier zijn ontzettend vriendelijk en je bent altijd ‘ most welcome’ waar je ook komt. Dit zijn wij totaal niet gewend en het komt soms een beetje nep en overdreven over. Toch zijn we blij dat we erg welkom zijn. Als blanke ben je hier wel een soort attractie en iedereen staart je dan ook aan en veel, vooral kinderen, noemen je Muzungu (lees: witte.) Het is hier ook gebruikelijk om bij het groeten altijd te vragen hoe het met iemand gaat ook al loop je snel voorbij. Sommige mensen reageren wel wat vreemd op ons, blanke, en bij navraag bleek dit te komen omdat sommige mensen de verhalen herinneren over de tijd dat het kaukasische ras het hier voor het zeggen had. Er lopen niet veel blanken rond en echt aan wennen kunnen ze dus ook niet.

Dinsdag 20 december
Onze eerste werkdag op de maternity ward. Vandaag is het tijd voor de antenatal care en dat betekend dat zwangere op controle komen. Nee niet op afspraak maar ze komen gewoon tussen 8 en 13 uur binnen wandelen. Het was deze dag alleen erg rustig en er zijn nog geen 10 vrouwen op controle gekomen. Simone liep mee met een van de comprehensive nurses en zij deden de intake en controles als bloeddruk, temperatuur, pols, gewicht en lengte. Omdat een onderdeel van onze minor is om een les te geven over het berekenen van de zwangerschapsduur hebben we hier ’s middags nog met een van de docenten over zitten praten. Er wordt gevraagd naar de eerste dag van de laatste menstruatie om de uitgerekende datum te berekenen. Het is hier alleen zo dat wanneer een vrouw dit niet weet ze maar een willekeurige datum zegt omdat ze bang zijn voor het medisch personeel. Als er bij een volgende controle weer naar deze datum wordt gevraagd en deze blijkt te verschillen weten ze dus dat de vrouw dit heeft verzonnen. Ze zijn dan ook heel voorzichtig met het vertellen van wanneer een vrouw kan verwachten dat ze gaat bevallen. Als de vrouw namelijk een onjuiste datum doorgeeft en dus ook een verkeerde berekening wordt gemaakt zal de vrouw boos worden en zeggen dat ze is voorgelogen door de verloskundige. Ze beseffen dan niet dat deze “ leugen” is gebaseerd op hun eigen vertelde leugen.

Na de intake worden ze doorgestuurd naar de midwife en Dana en daar doen ze uitwendig onderzoek van de buik, HIV testen en geven zo nodig medicatie mee. Hier krijgt een zwangere malaria-profylaxe die ze daar ter plekke moeten innemen, pillen tegen bloedarmoede en paracetamol mee. De HIV-test wordt elke drie maanden gedaan door middel van een snel test. Als deze positief uitvalt dan moet er verder worden getest. Het viel Dana op dat de interpretatie van het uitwendig onderzoek anders is dan hoe wij het hebben aangeleerd. Ze zeggen meestal dat een vrouw minder ver is dan dat wij denken dat ze is. Een vrouw komt hier zo’n 4 maal in de zwangerschap op controle (althans dat is de bedoeling) en ze moeten per controle ongeveer € 0,70 betalen.

Toen we rond een uur of 13 klaar waren in het ziekenhuis zijn we richting Masaka gegaan om onze dongel aan de praat te krijgen. Helaas lukte dit niet in de winkel en zijn we maar even bij een café met WiFi gaan zitten, alleen was de batterij op en hadden we niet genoeg tijd om wat te posten op onze blog. Hierna zijn we Bruno, ook wel Holland-boy genoemd, tegengekomen. Dit is een boda-boda driver die helemaal gek is van Nederland(ers). Zijn nummer hadden we van onze voorgangers gekregen en we hebben nog nooit iemand zo blij en vrolijk gezien omdat wij Nederlanders waren. Hij heeft ons even laten zien waar we lekker kunnen eten, waar het zwembad is, het politie bureau en het busstation. Helaas rijdt hij tegenwoordig niet meer op een boda-boda, welke hij helemaal oranje had gespoten, omdat hij is overvallen en met een hamer op zijn hoofd is geslagen. Hij mag van de arts niet meer de hele dag in de zon rijden en dus rijdt hij nu een special-hire (lees: auto-taxi) rond. Voor een vrienden prijsje bracht hij ons die middag terug naar ons hutje en dat was maar goed ook want het begon me toch te regenen! Onderweg naar het ziekenhuis liep er een zuster van het ziekenhuis langs de kant van de weg. We hebben haar meegenomen in de auto en haar bij het ziekenhuis afgezet, ze was zo dankbaar en zat de hele tijd te bidden.

’s Avonds was er een soort kerstfeest voor de studenten en was de muziek over het hele terrein goed te horen. Totdat om 10 uur de generator uitging en dus ook de stroom uitviel. Het is hier namelijk maar de vraag of je overdag stroom hebt, maar tussen 19 en 22 uur gaat de generator aan en is er dus stroom. Dus dan moeten onze boeken lezen met behulp van een zaklamp, heeft ook zo zijn charme.

Woensdag 21 december
Vandaag was het de bedoeling dat de arts om 8 uur zijn ronde op de maternity ward zou beginnen, maar zo als een echte Afrikaan beaamd kwam hij zo’n anderhalf uur later aanzetten. Hij heeft veel verteld over de manier waarop ze sommige dingen hier in Oeganda doen in tegenstelling tot in Nederland. Zo doen ze bijvoorbeel soms een keizersnede met een verticale incisie en soms horizontaal, ligt een beetje aan de bui van de arts die opereert. In Nederland wordt deze altijd horizontaal gemaakt. Wanneer een vrouw hier een keizersnede krijgt is het standaard dat ze minsten 7 dagen op de afdeling blijven liggen omdat het die eerste week nog gevaarlijk is om naar huis te gaan en de mogelijkheid om terug naar het ziekenhuis te komen is niet altijd aanwezig.Wanneer ze er tijdens de zwangerschap achterkomen dat een kind in stuitligging ligt en de vrouw bijna is uitgerekend proberen ze nooit om deze te draaien naar een hoofdligging. In Nederland proberen we zoveel mogelijk vrouwen zo te counselen dat ze op zijn minst éénmaal een poging tot draaien ondergaan.

Na deze ronde zijn we aanwezig geweest bij een bevalling waarbij het kind al minstens 2 weken geleden was overleden. Als het al zo’n tijd geleden is dat het kind is overleden betekend dit dat de schedel van het kind een slappe zak is geworden waarin de botten ten opzichte van elkaar vrij kunnen bewegen. Het zag er dus ook behoorlijk vreemd uit om alleen dit hoofd te zien. Het duurde namelijk nogal een tijdje voordat de schouders volgde en er moest een behoorlijke kracht worden gezet om deze eruit te krijgen waardoor het hoofd er ook niet fraaier uit ging zien. Op het lijfje van het kindje hingen de vellen los en de navelstreng zat 3x strak om de nek heen gewikkeld. Dit zou een oorzaak kunnen zijn van het overlijden maar omdat ze geen obductie doen zullen ze het nooit zeker weten. Het kind werd hierna in een doek gewikkeld en weggebracht. Moeder kreeg het niet meer te zien en werd vervoerd naar de kamer waar vrouwen liggen die net zijn bevallen. Aldus heftig, maar wel erg interessant om een keer gezien te hebben.

’s Middags hebben we een beetje in de zon gezeten al werd het op een gegeven moment te warm om buiten te blijven. Morgen weer een nieuwe dag en dan gaan we het weekend naar Lake Bunyonyi. Het is dit weekend kerst en dus erg druk en helaas zijn de open huisjes waar we eigenlijk in wilde logeren al bezet, maar we gaan nu in een normaal huisje.

Het eten is hier niet heel erg divers, voornamelijk pasta en rijst. Vlees kunnen we niet goed bewaren omdat we geen koelkast hebben en moeten we het dus doen met ingrediënten uit blik. We zijn nog geen geroosterde sprinkhanen tegengekomen, maar wie weet...

Liefs, Dana en Simone

André en Ireen

Geplaatst op 23 december 2011

Hallo dames, zo te lezen hebben jullie al heel wat meegemaakt.
Geniet deze weken van het verblijf aldaar en wij blijven jullie volgen.

Pa en Ma.

Nikki

Geplaatst op 22 december 2011

Hey meiden!

Ontzettend leuk en herkenbaar om jullie verhaal te lezen! Ik hoop dat jullie net zo'n geweldige tijd gaan beleven als ons. Heftig ook die bevalling.. onze eerste bevalling in Uganda was ook een IUVD. Maar gelukkig volgde er daarna ook een hoop mooie bevallingen! Hebben jullie al iets gezien mbt reanimatie? Hangen de flowcharts er nog en hebben jullie mensen gesproken of de training nog steeds gegeven wordt? En is onze doptone gespot en wordt deze gebruikt?
Heel veel plezier, geniet van het mooie lake bunyonyi en ik kijk er naar uit om jullie volgende verhaal te lezen!

Liefss!

Jolanda

Geplaatst op 21 december 2011

O wat een geweldig avontuur en wat leuk dat ik mag meegenieten. Ik kom snel weer een kijkje nemen.
Liefs,
Jolanda

Esmeralda

Geplaatst op 21 december 2011

Wow wat een verhaal! Ben zwaar onder de indruk. Coole foto's ook! Toch leuk om er een beetje een beeld bij te hebben.
Geniet ervan, doe voorzichtig, enz enz enz

x Esmeralda

PS: de nieuwe Fox-gids is vandaag binnengekomen...

marjo Fijma

Geplaatst op 21 december 2011

Hoi Daans en Simone ik ben blij dat ik iets van jullie gehoord heb en dat jullie het leuk hebben. Groetjes paps en mams

e.folkers@casema.nl

Geplaatst op 21 december 2011

hee meiden, wat een verhalen zeg al in die paar dagen, jullie hebben al meer geschreven dan Ken in 2 maanden!! geniet ervan en heel veel plezier liefs ellen george en tim.
ps ik blijf jullie volgen leuk hoor!!

Lisa

Geplaatst op 21 december 2011

Lieve allebei,

Wat fijn om te lezen dat het goed gaat en dat jullie het naar je zin hebben! Alles bij elkaar toch al aardig wat meegemaakt in die paar dagen...
Geniet van jullie bijzondere Kerst!! Waarschijnlijk de eerste zonder kerstboom? :P

xx Lisa