Maandag 26 december (Boxing Day)

Na dit heerlijke weekend, moesten we vandaag weer aan de slag. Toen we op de maternity ward aankwamen was er één vrouw op de labour-room. Zij had op het moment dat wij binnen kwamen een ontsluiting van 4cm. Aangezien Dana de laatste bevalling had gedaan, ging Simone deze doen. Omdat de weeën nog niet frequent genoeg kwamen en onvoldoende krachtig waren gingen ze samen een rondje lopen, buiten op het gras zitten en geprobeerd te ondersteunen. Gelukkig kon deze moeder wel een beetje Engels. Terwijl Dana met haar portfolio bezig was (het achtervolgd je zelfs in Oeganda...), is Simone weer bij de barende gaan zitten, en heeft een VT gedaan.  Helaas, er bleek er nog steeds sprake van 4 cm ontsluiting. In Nederland zouden we de vliezen breken, om zo de weeën extra te stimuleren. Hier wachten ze af. Dus ook wij, gingen wachten. Omdat het inmiddels 13uur hebben we met de staff besproken dat we even gingen eten en wat voor ons zelf gingen doen. Ze zouden bellen als er wat zou gaan gebeuren. Na 2,5 uur zijn we terug naar de maternity ward gelopen en toen zagen we opeens een leeg bed. Er bleek weer een VT te zijn gedaan, geen vordering dus een keizersnede! Kortom we hebben de hele dag gewacht op niets. Eigenlijk zijn we dit een beetje zat, al dat wachten. Dus we hebben besloten om ons maar een tussen alle moeders te mengen die op de maternity ward liggen.

Dinsdag 27 december
En zo geschiedde, Simone is naar haar moeder gelopen die voor een keizersnede ging. Er is een bink van een jongen uitgekomen, Steve. En die moeder was helemaal blij met de hulp die ze heeft gegeven. Daarna is ze nog even samen met een moeder en kind een rondje gaan lopen over het terrein omdat deze zo graag even naar buiten wilde maar eigenlijk niemand had. Dana is intussen ook met wat moeders gaan kletsen. En we hebben bijna alle kinderen in onze handen gedrukt gekregen. Erg leuk! De kinderen hebben allemaal christelijke Engelse namen, dus we konden ook nog juist uitspreken. Vandaag was het weer antenatal day. Een aantal zwangeren kwamen naar het ziekenhuis voor controle. Terwijl wij braaf zaten wachten op de zwangeren, bleek er een vrouw opgenomen te zijn die een beentje tussen haar benen had. Een stuitbevalling dus! Maar wij kwamen hier pas achter toen die kleine al geboren was. Zo jammer, we hadden het graag gezien. Terug naar de controles: het was erg gezellig om dit te doen samen met de studenten en de staff. Zowaar waren onze bevindingen wat betreft het uitwendig onderzoek ook hetzelfde als die van de staff. We hebben ze zelfs nog iets kunnen leren. Als je merkt hoe leergierig en blij de studenten zijn  als je ze iets nieuws kan leren wordt het nog leuker. Zodra je door hebt hoe je een beetje contact kan maken met de studenten is het ontzettend gezellig op de maternity ward, ze willen veel weten over hoe wij dingen doen en zijn ook oprecht geïnteresseerd in onze mening over bepaalde situaties.

’s Middags nog even een kort tripje naar Masaka voor de benodigde boodschappen en daarna wat dingen geregeld voor aankomend weekend. We gaan namelijk raften op de Nile!

Woensdag 28 december

Vanochtend konden we maar moeilijk ons bed uitkomen (eigenlijk elke ochtend...), maar om 06.30 werd ons stoepje even schoongemaakt door een aantal luidruchtige mannelijke studenten met zware stemmen. Heel fijn... Worden we niet wakker gemaakt door geflipte hanen of een krijsende kruising tussen een ooievaar en een pelikaan, krijgen we dit. Dan maar op naar de maternity ward. Toen we daar aankwamen bleek er een vrouw op de labour room te liggen. Zij ging bevallen van haar vijfde kind. Aangezien Simone haar moeders steeds verdwenen voor een keizersnede, mocht zij deze bevalling doen. Inmiddels had ze volledige ontsluiting en de vliezen waren nog niet gebroken. Hoe breek je de vliezen als je geen vliezenbreker hebt? Doen we gewoon met een naald waar je normaal gesproken bloed mee afneemt. Er kwam een golf van meconiumhoudend vruchtwater uit. Direct na het breken van de vliezen kreeg ze goede persdrang en het kind was snel geboren. Eindelijk een kind die het gelijk goed deed. Het kan dus wel! Hierna hebben we moeder en kind naar de postnatal room gebracht. Terwijl wij zaten te bedenken wat we zouden doen, kwam er een vrouw binnen voor een consult. Zij had stolsels bloed verloren, er bleek sprake van een incomplete miskraam. Opeens hoorde we veel gejammer en gekreun. Er kwam een meisje (later bleek 16 jaar) aan met veel weeën. Dana haar beurt om het kind ter wereld te helpen. Ze bleek al volledige ontsluiting te hebben. Omdat ze in paniek was, luisterde ze niet goed naar de verloskundige. Hierdoor werd de verloskundige steeds bozer, gillend ens chreeuwend beveelde ze haar d’r armen uit de buurt te houden en toen ze dat niet deed kreeg ze nog een klap toe ook. We hadden haar graag gerust willen stellen maar ze sprak geen woord Engels. Het is heel moeilijk om te zien hoe bang dat meisje was en ze werd niet gesteund door de staff. Het verschil hierin met Nederland is zo ontzettend groot dat we spraakeloos waren toen de eerste klap werd uitgedeeld. Uiteindelijk is er een prachtige dochter geboren. Nadat de placenta geboren was moest Dana al de stolsels verwijderen (lees: graven naar bloed in het gebied waar net een kind uit is gekomen en wat gescheurd is.) Ze mocht geen kik geven. De verloskundige ging haar perineum inspecteren en uit reflex greep ze naar de hand van de verloskundige en toen kreeg ze een klap op haar arm. Hierna werd ze verdoofd met een naald en ook dit was erg gevoelig. Toen ze weer niet deed wat de verloskundige wilde kreeg ze een klap met haar vlakke hand op haar been. Heel naar om te zien. Dit meisje was gewoon heel erg bang en het deed veel pijn. Als de verloskundige zich in Nederland zo zouden gedragen hadden ze denk ik een optater van de vader gekregen en misschien ook van moeder zelf.

Liefs,

Dana en Simone