Donderdag 22 december
Vandaag eveneens om 8 uur begonnen op de maternity ward. Het is vandaag weer antenatal day, dus de zwangeren komen op controle. Tenminste dat is de bedoeling. Alleen omdat het bijna kerstmis is blijkt dat veel vrouwen liever hun geld sparen en in plaats van een controle kiezen ze dan voor het reizen naar familie, eten etc. Er zijn vandaag wel 3 zwangeren geweest, wat een opkomst vind je niet... Dana was tijdens het wachten aan het kletsen met de studenten en Simone met een aantal van de staff. Totdat er een barende binnen kwam strompelen. Dana ging de check-up doen dat houdt in uitwending onderzoek het vaginaal toucher. Ze voelde een ontsluiting van 4cm maar de verloskundige vond het toch echt 6-7cm. Dus 6 cm it was. Het kindje had in het vruchtwater gepoept en mevrouw kreeg een infuus met vocht toegediend. Hierna werd de vrouw alleen gelaten om de weeën op te vangen. Waar in Nederland er wordt gestreeft naar continue begeleiding is het hier zoveel mogelijk alles zelf doen. Als de verloskundige of nurses zich vervelen gaan ze in die verloskamer aan een bureau zitten en zeggen af en toe wat tegen moeder. Dana probeerde de barende vrouw een beetje te steunen maar door taalbarrière en cultuur verschil lukte dat niet echt. Wij zijn er dus ook maar een beetje naast gaan zitten, wachtend... Af en toe kwam de verloskundige naar de harttonen luisteren met een houten toeter. Na 5 sec luisteren wist ze precies dat de hartonen van het kind 132 slagen was, erg knap vonden we dat. Toen het weer tijd was om de ontsluting te herbeoordelen bleek dat er geen progressie in was gekomen. Ze gaven de vrouw nog een uur en dan zouden ze de arts erbij halen voor een keizersnede. Dus de vrouw werd weer alleen achter gelaten en intussen had iemand anders volledige ontsluiting bereikt en was klaar om te persen. Omdat Dana al de hele dag voor die ene vrouw had gezorgd en er een grote kans was dat zij een keizersnede zou krijgen heeft ze ook deze bevalling gedaan, het was in ieder geval de bedoeling dat ze die ging doen. Ze heeft twee keer vriendelijk gevraagd of ze bevalling mocht doen maar toch heeft de verloskundige zelf het kind aan gepakt. Erg jammer, maar we denken dat ze ons niet zo goed begreep en ’t was ook een beetje een raar mens. De verloskundige stond steriel om het kind aan te pakken, maar ze heeft wel even een heel vies raam uitgebreid open gedaan en daarna weer naar de onstluiting gevoelt. Je ziet de infectie al bijna aankomen. Bij deze barende moest er ook naar de harttonen worden geluisterd maar ze konden het niet horen, dus toen stopte maar met zoeken. Dit kind had ook in het vruchtwater het vruchtwater gepoept (soms een teken van stress van het kind) dus is het best een essentieel gegeven van de conditie van het kind. Ook na de geboorte verbaasde het ons hoe weinig ze naar het kind omkijken. Het kind was ontzettend aan het neusvleugelen en had bij de ademhaling intrekkingen van de borstkas, niet echt signalen waar je blij van wordt.
Hierna ging de andere mevrouw voor keizersnede en hier mochten we bij zijn. Omdat er in de voorgeschiedenis ook al eens een keizersnede was gemaakt en er dus behoorlijk wat litteken weefsel was ontstaan had de arts er moeite mee om door het oude litteken het kind geboren te laten worden dus dan knip je gewoon nog een stukje omhoog, om de navel heen. Het was ontzettend lastig om het kind eruit te krijgen en toen dit eenmaal was gelukt was deze slap, bleek/blauw en ging niet ademhalen. Dus de resucitatie (reanimeren) kon beginnen. Nikki en Martine het spijt me heel erg om te zeggen, maar zelfs na jullie training afgelopen mei bakte ze er echt niks van! Ze stond eerst 4 minuten dat kind uit te zuigen en pas toen Simone de zuurstof ballon bijna in d’r handen drukte ging ze maar eens de longen ontplooien en beademen. Naar de harttonen werd ook niet geluisterd alleen even snel via de navelstreng gevoeld of er nog iets klopte. Het kind begon toen Simone aan het beademen was wel ademhalingsbewegingen te maken, maar hij bleef ontzettend slap. De verloskundige vond het wel genoeg, want ja hij ademt toch en hij heeft toch hartactie. Dus nam ze hem mee, legde hem aan een zuurstof aparaat, bedekte hem met dikke dekens (want hij kon als zo makkelijk adem halen...) en ging wachten tot het kind uit zichzelf ging huilen. Ondertussen is ze wat anders gaan doen en lag het kind daar alleen in een kamer. Tja, wat zullen we hier eens over zeggen.

Vrijdag 23 december
Vandaag vertrekken we naar Lake Bunyonyi ook wel ‘place of many little birds’ genoemd. Onze eerste echte kennismaking met het openbaar vervoer van Oeganda. Wat een belevenis. We zijn begonnen op de boda-boda en toen we halverwege onze rit naar het busstation een matatu (lees: bus-taxi) tegen kwamen die naar Masaka ging zijn we overgestapt, ze hadden nog wel plek voor twee. Ze hebben trouwens altijd wel plek voor nog iemand erbij want die busjes worden me toch volgepropt. Ik geloof dat er wel een stuk 20 mensen zaten waar er maar zitplaatsen waren voor 15, oftewel heerlijk lekker knus. Zelfs een aantal levende kippen ontbraken niet als medereizigers. Na een hobbelige, lange en warme tocht kwamen we eindelijk aan in Kabale en zijn we lekker met de special-hire naar Rutinda gegaan waar ons huisje was. We waren aangekomen bij KaleBas Camp. Later hoorde we dat de eigenaar een Nederlander is met een kaal hoofd, vandaar kale bas. Of dit echt was of is verzonnen door de gids is te betwijfelen. We hebben hier nog wat andere Nederlanders op reis ontmoet en het was erg gezellig. Nog een tip; bestel geen ice tea want je krijgt het letterlijk. Afgekoelde thee, blegh!

Zaterdag 24 december
Samen met twee andere backpackers zijn we vandaag een tochtje op het Lake gaan maken. We zaten in totaal met z’n 6en in een uitgeholde boomstam, op een baaltje hooi lekker van de zon en de rust te genieten. Op Afrikaanse snelheid zijn we langs een aantal eilanden gepeddeld en ook om de kleinste, genaamd Punishment Island. Vroegâh werden zwangere, ongetrouwde vrouwen hierheen gebracht en achtergelaten om te sterven. Wanneer er dan een (arme) man was die haar wel als vrouw wilde hebben ging hij haar ophalen. In de loop der tijd vonden ze het niet meer humaan om iemand te laten sterven van de honger dus voortaan gooide ze deze vrouwen maar te pletter van een waterval.
Op deze kerstavond zijn we gaan eten bij een restaurant/hotel waarvan de eigenaar uit België komt. Heerlijk eten, prachtig uitzicht en als klap op de vuurpijl warme chocolademelk bij een heerlijk kampvuur. Hierna hebben we nog wat kerstcadeau’s met elkaar uitgewisseld.

Zondag 25 december
Eerste kerstdag, tijd om weer richting Villa Maria te gaan. Vanwege de kerst bleken de bussen amper te rijden maar volgens iemand van KaleBas ging er om half 7 wel een bus richting Masaka. Dus daar stonden we om half 6 ’s ochtends, ijskoud, wachtend op onze taxi. Drie kwartier te laat kwam hij aanrijden en hij ging er wel even voor zorgen dat we onze bus zouden halen. In het pikke donker, dichte mist en over een weg met heel veel kuilen en gaten scheurde hij ons naar het busstation. Levensgevaarlijk! Je zag geen hand voor ogen en het scheelde een aantal keer niet veel of we lagen in de berm, op een fietser of onder een auto. Maar goed, we zijn heelhuids bij het busstation aangekomen. Wat bleek, er reden vandaag helemaal geen bussen. Dan maar met de matatu naar Mbarare en daar hopen op een bus, die vanaf daar gelukkig wel reden. Rond een uur of 13 kwamen we in Masaka aan, zijn nog even gaan zwemmen en daarna inkopen voor ons kerstdiner gaan doen (lees: pasta met worstjes, champignons en tomaten puree.) ’s Avonds zijn we samen met de co-assistenten ons heerlijke diner gaan nuttigen en hebben gezellig alle verbazingwekkende belevenissen aan elkaar verteld.

Liefs,

Dana en Simone